Verslag D Kamp 2010 klik hier

Beste D-speler,

Na een geweldig D-kamp vorig jaar zal er ook dit jaar weer een kamp georganiseerd worden. Maar dit kan natuurlijk niet zonder JULLIE!

 

 

12 tot 14 juni 2009 stond in de agenda’s van de Nuenense ‘voetbaltalenten’ geschreven met GROTE HOOFDLETTERS, want het jaarlijkse voetbalkamp werd weer georganiseerd. Nadat Theo Hermes als oude ‘chef de mission D-kamp 2006- 2009’ noodgedwongen moest aftreden, na een schijnproces van enkele maanden, kon de nieuwe, verse staf het overnemen van hem. Het aandeel RKSV Nuenen schoot op de beurs vanwege dat nieuws direct 6 procent omhoog.
Theo: erg bedankt voor de voorgaande jaren, het draaiboek wat jullie nog hadden liggen hebben wij gebruikt als placemat en jouw financiële begroting + balans vertoonde meer gaten dan de verdediging van Gerwen 6.

Enfin, na deze woorden van dank voor de Oude Grote Leider is het tijd om het vlekkeloos verlopen D-kamp van dit jaar te beschrijven.

Het startte allemaal op Sportpark Oude Landen: nadat Willem Waterschoot een traantje of 2 had gelaten omdat hij vader Hans 3 hele dagen niet zou zien, kon de reis beginnen.
Luca, de onbetwiste Jumpstyle-kampioen van D-kamp 2008, gooide nog snel een litertje ALDI Redbull erin voor vertrek. Dit kon echter niet voorkomen dat hij 40 kilometer verderop en 1 uur later ondanks zijn snelle suikers toch enkele rake klappen kreeg van een kussen van ongeveer 12 kilogram ganzenveren schoon aan de haak.

Bij aankomst op 5 sterren kampeerboerderij ‘De Kiek’ te Alphen, was het Freek Dielissen die zijn jonge uiterlijk en imago weer eer aandeed door zijn liedje van Mega Mindy tot in den treurnis te draaien. Er gingen geruchten door de wandelgangen dat als Freek dit liedje nog voor zijn vertrek naar voetbalclub Schijndel 2 jaar geleden in zijn bezit had gehad, hij niet eens op de bank zelf had mogen zitten aldaar, diezelfde bank die zijn grote metgezel was in zijn periode bij Schijndel, en laten we hopen ook bij RKSV Nuenen, maar dit terzijde.

Na een kwaliteitsdiner in de vorm van friet en frikadellen gedrenkt in afgewerkte (motor-) olie kon het eerste spel beginnen: voetballen met aan elkaar vastgeplakte benen door middel van plakband. De al eerder genoemde Willem Waterschoot trok zijn voetbalpartner mee alsof er niemand aan zijn been hing. De ook eerder genoemde Freek Dielissen klaagde over ‘slechte leiding’ en ‘wanorde in het schema’, waarna hem even haarfijn werd uitgelegd dat dit nog altijd beter was dan zijn muzieksmaak en schoolprestaties. Laat staan zijn wanvertoning bij FC Schijndel, maar dit terzijde.

Na 4 potjes klagen, mekkeren, (dit keer niet van Ronnie alias Beun) zeuren en zaniken van de kinderen omdat hun beenharen pijn deden door het plakband (terwijl enkel Marie Louise over een dusdanige hoeveelheid beenharen beschikte, zoveel dat het echt zeer zou kunnen gaan doen) konden de kids zich op gaan maken voor een dropping, welke, naar later bleek, nog beter georganiseerd was dan het voetbalspel.

Omstreeks 23 uur plaatselijke tijd werd de eerste groep gedropt na een dollemansrit door de straten van Riel en Alphen. Amateurkeeper en geen fan van Sonja Bakker Rob van Hoek alias Jos Verstappen reed iets te hard met de bus van Bart van de Ven, waardoor 1 meisje zo hard door de bus werd gelanceerd dat zelfs NASA heeft geïnformeerd hoe dat kon gebeuren.
Nadat de eerste groep was begonnen met lopen besloot Rob ‘ik heb zware botten’ van Hoek dat hij de bus eigenlijk wel kon keren in een modderpoel, immers: volgens hem heeft een Volkswagen-bestelbus (welke wij tot onze beschikking hadden vanwege de sociale werplek waar Bart van de Ven werkzaam is en waarvoor nog dank Stichting Eckartdal!)) nooit achterwielaandrijving dus ‘dat moest wel lukken’. Helaas was dit niet waar en strandde hij in de eerste de beste modderpoel van 3mm diep. (noot van de redactie: Rob van Hoek heeft de HBO-opleiding autotechniek gestudeerd, zucht…)
Een kwade Johan ‘de valsgeld-printer’ Sneijkers (ja kinderen, Johan was niet alleen tegen jullie streng, maar ook tegen ons!) kwam daarna hoogstpersoonlijk de andere groepen droppen waarna alles alsnog goed kwam.

Dat Frank van Casteren (inderdaad de broer van Marloes!) niet kan voetballen weten misschien meerdere mensen, maar dat zijn navigatie-kunsten nog slechter zijn werd door de wetenschap tot voor kort voor onmogelijk geacht. Deze jongen kreeg het voor elkaar om in meerdere rondjes te lopen, toch niet het begin van datzelfde rondje te vinden en laat staan het eindpunt. Tegen half 3 ’s nachts vond Johan het welletjes en pikte hij ze op, niet ver van ons vandaan…. Als we in het plaatsje Riel hadden gezeten, 9 kilometer verderop.

Aangezien Theo Hermes normaal altijd de kamp-oudste was, maar deze man dit jaar niet aanwezig was, nam teamleider Janus deze oneervolle taak van Theo over. Voor beiden geldt: ik dacht dat wijsheid met de jaren zou komen…

Nadat ieder team na een paar uur dolen toch weer terug was op de boerderij, het team van Bart ‘zonder nek’ (ik citeer slechts) de Vries ook weer terug was en de ook niet al te jong ogende Bart van de Ven zijn bus had uitgegraven kon er heerlijk geslapen worden, wat dan ook binnen enkele minuten resulteerde in een compleet stille slaapzaal, zullen we maar zeggen.

Zaterdag 13 juni was de Grote Dag van Rob van Hoek en Freek Dielissen. Freek stond niet in de basis ofzo, maar mocht de grote spelronde organiseren gedurende de zaterdagochtend- en middag.

Nadat de opblaasbare stormbaan na ongeveer een kwartiertje al helemaal vol zat met water, konden de kinderen gaan lopen met GPS. Inmiddels was een groot deel van de selectie al gearriveerd, omdat met naderhand gratis mee zou kunnen barbecueën, en om de spellen te begeleiden. In niet willekeurige volgorde waren deze spellen:

- meelhappen (de moeder van Mark Soethout kan de komende 23 weken nog brood bakken van het overgebleven bloem) 
- eieren gooien: wie is er niet groot mee geworden? Dit spel stond overigens onder de strakke begeleiding van meneer en mevrouw van Hout. Hun zoon Rob kwam evenwel (weer-) niet opdagen, maar dit terzijde.
- spijkers slaan: In de wandelgangen gingen de geruchten dat begeleiders van dit spel Lex (van Grotel??) en ‘The incredible EHBO-man’ nog nooit zoveel ‘spijkers met koppen hadden geslagen’ in hun tot dan toe treur-, kleur- en besluiteloze leven.
- Mountainbiken: onder begeleiding van onder andere Ruud Sanders. Voor diegene die Ruud Sanders nog niet kennen: Ruud Sanders heeft een Ford Focus stationwagon uit het jaar 2009 met het allerallerallernieuwste navigatiesysteem van TomTom, maar rijdt toch 3 kwartier als een blinde achter een zwaar gedesoriënteerde jongen aan die geen navigatiesysteem en richtingsgevoel heeft (het was niet van Frank van Casteren overigens!), om vervolgens te besluiten met de wijze woorden: ‘’ ik houd er wel van wanneer alles goed geregeld is’’ Graag gedaan en vooral bedankt Ruud Sanders!
- Vlotvaren: over een ruige rivier peddelen om er vervolgens aan de andere kant achter te komen dat je weer terug moet. Naast een gevaarlijke stroming zat er naar verluid ook een vreselijk dodelijk gif in dit water, waarvan echter slechts 1 persoon een beetje last had. De begeleiding van Mark (die met die moeilijke achternaam-) Grote Bovelsbevelsborg of zoiets was bij dit spel strakker dan zijn buik.
En tot slot de
- opblaasbare stormbaan. Nadat alle kinderen hier een paar keer vanaf waren geweest zonder rare gebeurtenissen onstond er een heuse Tsunami toen Rob van Hoek en Mark Bevelbevelsbevelsborg samen naar beneden ‘stormden’   (ik had nog zo gezegd, geen b…..)

Enigszins moe maar voldaan schoven de kinderen aan bij de Barbecue, omdat ik niet helemaal kon zien wie het vlees bereidde vanuit mijn kamertje, ga ik ervan uit dan Marie Louise haar plaats in de groep kende en haar taak (eten maken) als vrouw op haar nam. Na 4 stukken vlees voor de kinderen en een stukje droog stokbrood gingen ook de leiders eten.
Nadat Mark Grote bevelsborgbevelborg was uitgelegd dat hij het vlees wel eerst moest kauwen en niet ineens moest doorslikken, Martin zijn BBQ-worst haaks in zijn mond stopte (want dat paste toch aangezien zien mondhoeken zijn oorlellen raken) Freek Dielissen een kindermenu kreeg, Mark Soethout met zijn 1.13 meter klein alles op een schaal kreeg, maar dan wel een schaal 1 op 20 (zonder bloem) en Bart de Vries zijn verzoek werd afgewezen door de staf of hij ‘toch niet alsjeblieft alle vettigheid die over zou blijven mee naar huis mocht nemen’ kon er worden aangevangen met het touwtrekken en het smokkelspel.

Ik heb deze niet zelf verzonnen, maar: bij welke sport win je, als je achteruit loopt? Heel goed: bij touwtrekken. Na een paar spannende rondes waarbij de kindertjes steeds klaagden over dat het touw zeer deed aan hun tere handjes, kon er begonnen worden met het smokkelspel. Voordat ik dit spel van korte repliek dien, moet ik toch even melden dat het smokkelspel niet door had kunnen gaan zonder de NS (Nederlandse Spoorwegen, of Nationalistische Spoorwegen volgens ene Geert met geblondeerd haar), of tenminste: het had niet door kunnen gaan zonder de printer van de NS, want daar heeft Strenge Johan toch een partij valsgeld uit weten te persen! Geruchten gaan dat als hij zijn huis in Geldrop niet verkoopt (want hij vraagt veel en veel te veel!) hij toch van dit nepgeld naar Costa Rica gaat verhuizen voor zijn vrouwenhan…. Eeuh hotel aldaar!
Nadat al het geld was gesmokkeld van punt A naar punt B in het bos werd het spel voortijdig afgebroken omdat de kids te moe waren, ondanks de 17 liter ALDI Red Bull van de eerder beschreven Luca (Toni, red.)

Zondag viel totaal in het water, dat was niet zozeer omdat Richard van Malten iets moest organiseren, maar vanwege het weer. Daardoor werd er snel een vragenquiz georganiseerd waarbij door het bekende ‘petje op- petje af’ principe de juiste antwoorden gegeven dienden te worden. Nadat Richard lichtelijk emotioneel werd omdat er zoveel kinderen een petje voor hem afdeden, werd het hem pijnlijk duidelijk dat dit een onderdeel van die zojuist genoemde quiz was. Richard wist dit niet, omdat hij praktisch niet aan deze quiz had meegewerkt (graag gedaan Richard!) Zelf denk ik dat hij met zijn hoofd in de wolken was of zo, we zullen het nooit weten!

Na een korte prijsuitreiking waarbij Johan ‘Fake Money’ Sneijkers nog een 1 maal zijn stem tot exorbitante octaven ophoogde, kwam er een einde aan dit D-kamp, restte er voor de staf niets anders dan (de kinderen-) te ruimen, mensen ophalen uit Medisch Centrum West, overgebleven melk verdelen en schrobben…

Kinderen: wij danken jullie weer voor jullie inzet, leiders, begeleiders, vrijwilligers, persvoorlichters, make up team, geluidscrew, redactie en afdeling licht, en de staf bedankt en mijn excuses dat ik niet iedereen bij naam heb genoemd in dit verslag!

Groeten, Paul van Liempt alias Pieter van den Hoogeband.

PS: wil iemand dit verslagje ook doorsturen naar Theo Hermes himself? Verzorgingscentrum ‘De Akkers’ wilde mij zijn mailadres niet geven!

De organisatie

Pascal van Liempt
Mark Jansen
Rob van Hoek
Martin Nieuwlaat
Johan Snijkers
Freek Dielissen
Annemie van de Berg
Marie Louis van de Maat
Bart de Vries
Richard van Malten

 

 

Verslag D-kamp RKSV-Nuenen 2008

(Reuters) Van onze sportredactie:

Een voetbalkamp is altijd een mooie gelegenheid om als ouders eens extra van elkaar te genieten, aandacht aan elkaar te schenken of om die lang voortslepende ruzie over het huishoudgeld nu eens eindelijk bij te leggen, want: de kinderen zijn voor 2-en-een-halve-dag het huis uit. Nadat bij diezelfde ouders eerst nog even het schuldgevoel overheerst omdat zij eigenlijk te weinig aandacht aan de kids hebben geschonken tijdens de gehele opvoedingsperiode en het daardoor misschien onverantwoord is om hen zo op pad te sturen met van die ex-TBS’ers in de vorm van teamleiders en stafleden, besluit men toch om het jonge grut naar het kamp te sturen. Op moment van typen is het vaderdag en geef toe ouders: eigenlijk is het best fijn om een keer niet een half-slapend, ongewassen kind naast je bed te hebben op zondagmorgen om een uurtje of 7 met een door de juffrouw verzonnen gedichtje vol met spelfauten.

 

Genoeg over de ouders en diens slechte eigenschappen, tijd voor het verslag van het D-kamp 2008 zelf: na de nodige tranen bij de watjes bij het afscheid van de ouders/ verzorgers op vrijdagmiddag op de Luistruik in Nuenen, vertrekt de stoet in colonne en onder politie-escorte naar Esbeek (dorp zonder riolering, electriciteit en ambitie) gemeente Hilvarenbeek (dorp zonder riolering, electriciteit en ambitie, maar met Esbeek in haar bezit, hoera!)

Traditionele zaken als het verzinnen van de (ranzige-) naam van het team waar minstens 1 of 2 vieze woorden in zitten, zoals bijvoorbeeld ‘Peukeneukers’ enz. leiden het kamp in.

 

Op de vrijdagavond stond de wedstrijd ‘Nederland-Frankrijk’ op het programma, welke met 4-1 (ruststand 2-2) gewonnen werd door onsch Nederlands internationals, om door te gaan met het dierengeluidenspel. Maar doordat de Nuenense jeugdige apen zelf meer geluid maakten dan de aanwezige dieren in het bos werd dit spel een om niet over naar huis te schrijven. Misschien een puntje voor D-kamp volgend jaar voor de staf: een rol brede plakband meenemen om de monden af te kunnen plakken van de kinderen.

Wat daarop volgde was een kussengevecht, wat niet mag ontbreken op een prestigieus kamp als dit. Het lijkt tijdens zo’n kussengevecht wel of elk jaar de kinderen minder klappen kunnen verdragen, eerder moe zijn en willen slapen en eerder een traantje laten, want wat zaten zij weer allemaal te klagen over het gewicht van het kussen van een van de (extreem knappe en lieve, red.) vrijwilligers. (Ik noem geen namen)

Na een paar kids ondanks hun hoofdpijn toch een paar corrigerende tikken te geven met 16 kilogram ganzenveren kon er geslapen worden.

 

De ochtend erop begon met een ontbijt wat bestond uit een combinatie van warme croissants, kaviaar, eieren en ganzenlever, welke door de staf, leiders en vrijwilligers op bed werd geserveerd aan de Nuenense voetbaltalenten. Misschien niet helemaal waar, maar 1 van de leiders (Remco, teamleider maar nog maagd, tenminste op het gebied van D-kampen begeleiden) ging echt met zijn lijstje rond om te noteren of de kids een gebakken ei of een gekookt ei wilde hebben, de sukkel, niet echt uitgekookt, als je het mij vraagt! De praktijk bestond uit een droge boterham met even uitgedroogde ham daarop en uitgedroogde melk. In zo’n droge omgeving komen de (droge-) grappen van Rob van Hoek wel iets meer uit de voeten, let op het woord ‘iets’ in deze context, maar dit terzijde.

Na dus een prima ontbijt en een goed gevulde maag kon er begonnen worden aan dag 2: fietsen, verdwalen en uiteindelijk al dan niet vrijwillig belanden in een chemische sloot welke in direct contact stond met de atoomcentrale van Tsjernobyl, kortom: levensgeluk in de hoogste zin des woords dus!

Ondanks dat er duidelijk in de reglementen stond dat er geen mobiele telefoons meegenomen mochten worden, vertelde 90% van de voetbaltalenten voordat zij een onderdompeling kregen in die smerige sloot dat zij een mobiele telefoon op zak hadden en daardoor absoluut niet in het water mochten komen…raar, want ik heb geen enkele rinkelende mobiele telefoon gehoord gedurende het gehele kamp, alleen een paar keer de moeders van respectievelijk Martin, Jeffrey, freek en Mark, of zij wel hun vitaminepilletjes innamen, alsmede Ludo, de man van Annemie, om te vragen of Annemie echt niet naar huis zou komen, zodat de door hem ingehuurde striptease-act gewoon door kon gaan.

 

Doordat een schaap niet krimpt in de regen, zo ook loopt een Nuenens watje niet direct vol wanneer hij of zij in een slotje belandt, en zo geschiedde dus. Sjoerd Dodebier had de broek van zijn vader aan qua grootte, en nadat Sjoerd eerst (geheel vrijwillig-) in het water was gesprongen zakte zijn broek tot aan zijn enkels naar beneden (foto’s hiervan volgen!) om vervolgens met een grote klap op het water op zijn rug te belanden (nogmaals: ook hier volgen de foto’s van!)

De enkele talenten die niet nat zijn geworden bij het vlotvaren moesten nog wel over Martin van de Nieuwelaat’s befaamde Touwbrug (™) om vaak vervolgens alsnog de Woeste Rivier van dichtbij te mogen aanschouwen. Voor de duidelijkheid: Martin van de Nieuwelaat staat voor AJAX en zijn adres is bekend bij de redactie, bakstenen kunnen gratis afgehaald worden bij mijzelf (Paul) en zijn voorruit kan kapot.

 

Nadat iedereen had gedoucht kon de barbecue beginnen (weer zonder eieren, Remco!) en hadden de kids even tijd voor henzelf, wat resulteerde in een poging de dames-slaapkamer te veroveren, maar wat door kordaat optreden van Johan Sneijkers (nog vrijgezel, adres: Korte Kerkstraat 85 in Geldrop, huisdieren geen probleem) en de M.E. snel de kop in werd gedrukt.

 

Na de barbecue werd er even de CD ‘Jumpen is voor watjes, Hakken is voor echte mannen’ opgezet door pyromaan en beroepsgabber Ronnie Elbers. Een jongeman (ik noem geen namen, want ik weet zijn naam niet) ging vervolgens ongeveer een half uurtje Hakken om maar extra punten te verzamelen, hetgeen hem net niet lukte, de jury van Idols kon het er maar niet over eens worden of hij nu echt die vermaarde’X-factor’ had…

 

Dat er niet alleen met een bal hoog kon worden gehouden bewezen Theo en de zojuist genoemde Ronnie. Zij konden dit ook met een vol kratje bier, althans: dat dachten zij. De eerste keer het kratje opwippen ging nog goed, maar deze euforische stemming sloeg als snel om in dikke tranen nadat Theo met een leeg kratje bier ‘op-de-kop’ ontroostbaar naar 12 kapotte flesjes stond te kijken en al vrij snel tot de conclusie kwam dat daar voor €0.10 x 12 dus eeuuhh voor best veel geld aan statiegeld op de grond lag, in gruzelementen inderdaad!

 

De avond werd voortgezet met het smokkelspel, wat inhoud dat er geld van punt A naar punt B gesmokkeld moest worden door een donker bos vol met leiders. Martin van de Nieuwelaat was in een boom geklommen met een waterpistool in de hand (het waterpistool had hij voor zijn 25everjaardag gevraagd en dus klaarblijkelijk ook gekregen van Maatschappelijk werk Nuenen) om mensen te beschieten, terwijl een paar meter verderop Linda Peijs en Zeeuws Meisje Mary Louise van der Maat zaten te bibberen van angst omdat zij allemaal mannen dachten te zien die hen wel iets aan zouden willen doen. Ik zou zeggen dames: had maar genoten van dat moment, want dan krijg je überhaupt nog 1 keer aandacht van mannen, na de 40 ben je echt over je top qua…enfin….de boodschap is duidelijk! Het smokkelspel is door de Nuenense Talenten zeer goed en serieus uitgevoerd, wat uniek was op dit kamp, en daarom werden de kids getrakteerd op een kampvuurtje, gemaakt door Ronnie, waarbij deze jongen 3 uur(!) lang heeft lopen sjouwen met pallets (daarom blijft deze jongen zo dun, Sonja Bakker, je kunt je tas pakken!)

Tijdens dit kampvuur werden de kids getrakteerd op koude chocomelk, welke tijdens het bekijken van het kampvuur vanzelf warm werd. Nadat Ronnie dit vuur vakkundig probeerde te blussen met stukken hout en papier, was het toch echt tijd om te gaan slapen. Sjoerd Dodebier sliep weliswaar niet op zijn rug vanwege die middag, maar dit terzijde!

Doordat het thema van dit jaar iets was in de trend van ’s Nachts voetballen, dat zou zomaar kunnen’, werden de talenten getrakteerd op een potje voetballen in de nacht. Ondanks dat sommigen de bal niet helemaal goed zagen was het spel niet heel veel slechter dan overdag (dat kon ook niet)

 

Eindelijk moe ging men dan toch echt slapen, op zich klaar te maken voor de laatste dag, traditioneel de voetbaldag van het kamp. Nadat Remco tot vervelens toe en vergeefs naar eieren vroeg kwam het (inmiddels nog drogere-) brood weer op tafel en had het team van Mark Jansen (speler van Nuenen 1, woonachtig in de Constantijnstraat en handtekeningen gratis af te halen, eerst melden bij zijn secretaresse, zijn moeder dus) de gestampte muisjes tussen de hagelslag gegooid. Een nog wakkere Walter merkte dit op en trok direct 2 punten in mindering van dit team, team 5. later bleek dat dit team 5 de eindoverwinning kostte, maar helaas.

Walter was overigens de enige man die een smsje kreeg op vaderdag van het thuisfront. De tekst kan men op verschillende manieren interpreteren, er stond iets van het volgende: “gefeliciteerd met vaderdag schatje, je hebt me het mooiste cadeau van allemaal gegeven, namelijk 3 dagen geen aanwezigheid van jou, kusjes, je (nog even-) vrouw”

 

Na een voetbaltoernooi met vele blunders (ik zag een keeper de bal naar voren willen stompen maar de bal pardoes in het eigen net zien belanden), ene Romy van Poppel fout in zien gooien en Zigi en Freek stevig discussiëren over hoe nu eigenlijk buitenspel werkt (let op: beide voetballen zij voor geld, niet veel weliswaar en op een laag niveau, maar toch!!) was het tijd om de punten op te tellen en de eindstand op het scorebord te toveren. Toveren was hier het juiste woord, want Walter, nog ontdaan door het smsje van zijn vrouw, had nog meer moeite met het optellen van de punten dan Theo met het berekenen van het kapotgevallen statiegeld, de avond ervoor. Na lang denken, gokken, wikken en wegen kwam er een uiterst discutabele score op het bord, waar uiteindelijk Team 8 (leider/lijder Nick van Loon) het grootste slachtoffer van werd, want zij werden namelijk laatste. Deze jongen (Nick) voetbalt bij FC Gerwen dus hij is niet gewend om te verliezen, maar alles moet je meemaken in het leven, zullen we maar zeggen!

 

Nadat Zigi zijn balpen (met Spongebob-opdruk) onder zijn shirt hield en vertelde dat dit een pistool was en daarmee de door het smsje al getraumatiseerde Walter bedreigde, werd Zigi kort daarna tot winnaar van het D-kamp uitgeroepen, ‘geheel terecht’ zullen we maar zeggen!

 

Na het uitzoeken van de vele kledingstukken welke nog overgebleven waren en het verdelen van de etenswaren welke niet opgegeten waren (zelf heb ik nu thuis 216 appels liggen, ik zoek nog een boom om ze tijdelijk in op te kunnen hangen omdat mijn huis te klein is) werd dit kamp afgesloten en de deur van De Kievit in Esbeek dichtgetrokken. Iedereen ging weer naar huis, sommigen naar de kroeg, en weer anderen belde aan bij de buren voor tijdelijk onderdak (Walter uit de staf, we wensen je heel veel sterkte en kijk ook eens op )

 

Tot slot wend ik mijzelf nog even tot de ouders/ verzorgens van de talenten: graag gedaan hoor, dat de vuile was van uw kinderen naar slijk en stront ruikt, ik hoef er echt niets voor te hebben!

 

Succes allemaal met jullie voetbalcarrières, school, het krijgen van verkering en de CITO-toets,

 

Groeten, Paul van Liempt (vrijgezel)